Met behulp van polaristatie-filters is het mogelijk beelden los te koppelen, waarbij men niet meer afhankelijk is van de pd (afstand tussen de pupillen) en van de bewegingen van de proefpersoon. Ook is men van het lastige septum af.
Op een zwarte achtergrond bevindt zich een horizontale witte rechthoek met daarin twee horizontale balkjes. Over het linker balkje is een polariserend filter gemonteerd met een polarisatie-as in 45˚. Over het rechter balkje idem dito maar dan in 135˚. De assen zijn door een arcering aangegeven. Voor de proefbril wordt een overeenkomstig stel filters geplaatst, welke in een houder is gemonteerd. Het linker oog ziet nu het linkerbalkje, doch het rechter volledig zwart. Het licht wordt door de analysator weggepolariseerd. Het rechter oog ziet alleen het rechter balkje en het linker niet. De witte rechthoek op de donkere ondergrond wordt door beide ogen gezien, waardoor dit stimulans tot fusie geeft. Tusen de balkjes in is een centrale fusiestip aangebracht. We zijn het sceptum kwijt, de pp kan zich zonder bezwaar heen en weer bewegen.
Door de polarisatie is alleen de lichtintensiteit verminderd. Verticale fouten der oogassen worden nu evengoed aangegeven als bij de test met het septum. Voor de horizontale fouten kan de proefpersoon aangeven of de twee ook gepolariseerd balkjes in verticale stand in één lijn staan.
De voor de fusie noodzakelijke rechthoek staat nu ook rechtop. De polarisatie van de optotypen is nu zo gekozen dat één oog het bovenste balkje ziet en het onderste niet en andersom. Door de 45˚ stand van de polarisatie-assen kan deze proef en sommige andere met en zonder spiegel worden gebruikt. De beelden blijven dan op hun plaats en worden niet verwisseld, ook niet wanneer we de voorhanger omkeren, we mogen deze alleen niet op z’n kop zetten. Wordt zowel de verticale als de horizontale fusie gecompenseerd door de motorische fusie dan kunnen we overgaan naar een biochromatische binoculair proef.
Loading ...